ਜਿਵੇਂ ਭੰਗੜੇ ਗਿੱਧੇ ਪਿੱਛੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਛੁਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਪਿੱਛੇ ਵੀ ਰੋਹਲੇ ਬਾਣ ਤੇ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਨਰਾਜ਼ਗੀ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਐਵੇਂ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਜੂਝਣ ਟੁਰਦਾ, ਐਵੇਂ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਰਾਤਾਂ ਝਾਕਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਸੂਬੇ ਦੀ ਬੰਦਾ ਆਪ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਆਪ ਨਾ ਜਾਗੇ ਤਾਂ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਸਦਾ ਲਈ।
ਸਦੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਹਣਤਾਂ ਪਾਉਣਗੀਆਂ ਕਿ ਤੂੰ ਉਦੋਂ ਕਿਉਂ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ ਜਾਗਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਵੇਲਾ ਸੀ।
ਇਹੀ ਦਸ਼ਾ ਹਾਲਾਤ ਸਾਡੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹੋਏ ਪਏ ਹਨ।
ਦਿਨ ਬ ਦਿਨ ਬਦਲਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਵੀ ਕੰਨ ਤੇ ਵੀ ਜੂੰ ਨਹੀਂ ਸਰਕਦੀ।
ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਸਰਬ ਧਰਮ ਸੰਮੇਲਨ ਤੇ ਬਾਲ ਦਿਵਸ ਸਾਨੂੰ ਭੁਲੇਖਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਕਰਵਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਰੰਗ ਭਗਵਾਂ ਤੇ ਖ਼ਾਕੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦਾ।
ਫਿਰ ਦੋਸਤੋ ਕਿਹਨੂੰ ਕਹੀਏ ਆਪਣਾ?
ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ, ਪੰਜਾਬੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਪਟਿਆਲਾ, ਐਸਜੀਪੀਸੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਪਹਿਲੂ ਹੈ ਜੋ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸਮੂਹ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਤਾਕਤ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣਾ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਂਝਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਿਰਫ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੀ ਨਹੀਂ , ਸਗੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ, ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸਿਆਸੀ ਹੱਕਾਂ ‘ਤੇ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਸਪਸ਼ਟ ਹਮਲਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਐਸਜੀਪੀਸੀ ਅਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੇ ਕਬਜ਼ੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪੰਜਾਬੀ ਨੌਜਵਾਨ, ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਿਰਆ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਨੂੰ ਖੋਹਣ ਦੀ ਇੱਕ ਸਿਆਸੀ ਅਤੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤਕ ਘੁਸਪੈਠ ਹੈ।
ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤਕ, ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ‘ਤੇ ਸਵਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਕਬਜ਼ਾ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਵਾਲੇ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਾਗ ਜਾਵਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਲੜਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।
ਇਸ ਨਾਲ ਨਿਰੰਤਰਤਾ, ਖੁਦਮੁਖਤਾਰੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਗਰ ਨੌਜਵਾਨ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਇਸ ਹਾਲਤ ਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਇਹ ਕਦਮ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਗਹਿਰੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਇਸ ਪ੍ਰਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਿਤਕ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਅਤਿ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਅਤੇ ਐਸਜੀਪੀਸੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸਵੈ-ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ, ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਤ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।
ਇਸ ਪੁਤਲੇ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਿਖਤ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਦਲੀਲਾਂ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਲਈ ਜੰਗ ਲੜਨ।
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਬਜ਼ਾ ਹੋਣਾ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਵੱਲੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹੱਕਾਂ, ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ‘ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਆਸੀ ਯੋਜਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਣੇ ਹੀ ‘ਜਾਗਣਾ’ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਅਣਖ ਤੇ ਮਾਣ ਸਨਮਾਨ ਨੂੰ ਖੋਹਣ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ।
ਇਹ ਲੜਾਈ ਸਿੱਖਿਆ, ਸੰਸਕ੍ਰਿਤਕ ਅਸਮਿਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਹੈ।ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਤਾਬੀ ਗਿਆਨ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸਿਆਸੀ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਣ। ਨਾ ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ, ਪਰ ਸਾਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਕੌਮ ਲਈ।
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਦੀ ਘੁਸਪੈਠ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਜੰਗ ਲੜੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਡਿਉੜੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਖੂੰਡੀ ਦਾ ਇਹੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ।
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਸਾਡੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਬੰਦ ਬੰਦ ਕੱਟੇ ਗਏ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਤੋਂ ਹੀ ਰੋਕਿਆ ਵਰਜਿਆ ਜਾਵੇ।
